توحید - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣١

سوره " تبارک الذی بیده الملک " : " « تبارک الذی بیده الملک و هو علی کل شی‌ء قدیر . الذی خلق الموت‌ و الحیوه لیبلوکم ایکم احسن عملا »" [١] .
خداست آن کسی که هم مرگ را آفرید و هم زندگی را . ایندو را آفرید برای اینکه شما را بیازماید که چه کسی نیک عمل‌تر است .
در احادیث ما هست که امام فرمود قرآن نگفت : " « لیبلوکم ایکم اکثر عملا " چه کسی بیشتر عمل کند ، فرمود : " لیبلوکم ایکم احسن عملا » " یعنی چه کسی عملش صوابتر باشد . آیه این طور می‌فرماید که : زندگی و مردن را برای این خلق کرد که مقدمه‌ای باشد که شما به سوی حسن عمل سوق‌ داده شوید ، هر دوی اینها برای حسن عمل لازم است ، هر دو مقدمه حسن‌ عمل‌اند . نفرمود : " « خلق الحیوه لیبلوکم ایکم احسن عملا »" شما را زنده کرد و به شما زندگی داد تا به سوی حسن عمل سوق داده شوید ، فرمود : زندگی و مردن را با هم آفرید تا شما به حسن عمل سوق داده شوید ، و همین‌طو ر هم هست .
اما زندگی شرط حسن عمل است ، تا انسان خلق نشود ، تا این حیات و آنهم‌ این حیات انسانی را پیدا نکند ، تا عقل نداشته باشد ، تا اراده نداشته‌ باشد ، حسن عمل معنی ندارد . و اگر مردن هم نبود ، حسن عمل نبود ، یعنی‌ خود همین مردن و اینکه انسان می‌داند می‌میرد ، یک عامل بزرگی است برای‌ اینکه به سوی حسن عمل سوق داده شود . آیا واقعا اگر انسان می‌دانست در این دنیا مخلد است و اصلا مردنی در کار نیست ، به سوی حسن عمل می‌رفت ؟ البته ممکن است ، شما افراد استثنائی را در نظر نگیرید بگویید فرضا شخصی‌ مثل علی بن ابی طالب پیدا بشود و تشخیص درباره حسن عمل طور دیگری باشد ، آن فرد استثنائی به جای خود ، ولی همین بشر که ما الان داریم می‌بینیم ، مسلما بیشتر کارهای بد را که انجام نمی‌دهد ، به خاطر همین فکر مردن است‌ و اینکه انسان می‌داند می‌میرد . اگر انسان بداند که در هیچ شرایطی در این‌ دنیا نمی‌میرد و همین زندگی‌اش ادامه دارد ، بر شرش صد برابر افزوده‌ می‌شود و خیرش شاید به حد صفر برسد . آن عاملی که انسان را به سوی حسن‌ عمل سوق می‌دهد ، بیش از هر چیز دیگری همین است که انسان می‌داند یک‌ مدت موقتی در اینجا