توحید - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٢٤

« یمیت »" [١] ، نه اینکه خداوند زنده می‌کند ، یک چیز دیگری هست که‌ دیگر مربوط به خدا نیست و او می‌میراند . یا مثلا : " « و انه هو اضحک و ابکی ، و انه هو امات و احیی » " [٢] اوست که می‌خنداند یا موجبات‌ سرور را فراهم می‌کند و هم اوست که می‌گر یاند یا موجبات گریه و ناراحتی‌ را به وجود می‌آورد . " « الذی خلق الموت و الحیوه لیبلوکم ایکم احسن‌ عملا »" [٣] خدایی که هم مرگ را آفرید و هم زندگی را آفرید . " « و لنبلونکم بشی‌ء من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات و بشر الصابرین »" [٤] شما را تحت آزمایش قرار می‌دهیم به نقصها و کمبودهایی در ناحیه مال یا در ناحیه جان به انواع مختلف .
در این جهت بحثی نیست . بله ، یک مطلب هست که در عین حال قرآن‌ کریم بین استناد خوبیها به خداوند تبارک و تعالی با استناد بدیها یک‌ فرقی می‌گذارد که آن فرق را توضیح خواهیم داد .
آیه اول سوره انعام این است : "« الحمد لله الذی خلق السموات و الارض و جعل الظلمات و النور »".
سپاس خدایی را که آفریننده آسمانها و زمین است و قرار دهنده نور و ظلمت .
این " و قرار دهنده نور و ظلمت " معلوم است که می‌خواهد یک عقیده‌ خاصی را نفی کند که همان عقیده یزدان و اهریمن باشد ، که خدا مبدأ نور است نه مبدأ ظلمت ، و مبدأ ظلمت کس دیگر است ، این طور نیست ، مبدأ همه خداست . پس در این جهت ما نباید تردید داشته باشیم که آیا یک فکر ثنوی در قرآن وجود دارد ؟ خیر ، فکر ثنوی در قرآن وجود ندارد .
مطلب دیگر این است : ما بحثی می‌کردیم راجع به خیر و شر ، خوبی و بدی‌ ، و می‌گفتیم که منشأ بدیها نیستیهاست و یا ما به هستیهایی می‌گوییم " بدی " که نه از جهت اینکه خودشان خودشان هستند بدند ، بلکه از جهت‌ اینکه با اشیاء دیگر برخورد و تصادم می‌کنند و هستی را از آنها سلب‌ می‌کنند ، شر نامیده می‌شوند . در اصطلاح ، این طور تعبیر می‌کنند ، می‌گویند یک شی‌ء یک وجود نفسی دارد ، یعنی خودش