تا اینجا فقط اشکال ثنویت رفع می‌شود که می‌گفتند اصلا ما دو سنخ هستی در عالم داریم : یک سنخ آن باید به یک فاعل مستند بشود ، سنخ دیگر به فاعل‌ دیگری . معلوم شد که نه ، اصلا نیستی از آن جهت که نیستی است ، فعل‌ نیست ، لافعل است . فرضا ما قائل به تباین خیر و شر بشویم و آن اصل را از ثنویین قبول کنیم که اینها تباین ذاتی با یکدیگر دارند و چون تباین‌ ذاتی دارند پس آنچه که منشأ خیرات است نمی‌تواند منشأ شرور باشد و آنچه‌ که منشأ شرور است نمی‌تواند منشأ خیرات باشد ، از جای دیگر می‌گوییم اصلا این شرور و نیستیها در مقابل هستیها حقیقت و واقعیتی ندارند که ما برای‌ هستیها بخواهیم فاعل جداگانه قائل بشویم و برای نیستیها فاعل جداگانه ، همان فاعل هستیها کافی است که نیستیها هم در دنیا پیدا بشوند ( پیدایش‌ اعتباری ) ، مثل نور و سایه : نور وجود دارد ، سایه هم وجود دارد . منشأ نور یک منبع نور است مثل خورشید یا چراغ ، ولی هر جا که نور هست ، سایه هم هست ( یک شاخص که وجود داشته باشد ، سایه هم وجود دارد ) اما آن سایه جز فقدان نور چیز دیگری نیست ، وقتی که نور آمد و در یک جای‌ بالخصوص تایید و در یک محدوده بالخصوص نتابید ، آنجا دیگر سایه است ، لازم نیست ما در جستجوی یک کانون دیگری غیر از کانون نور باشیم و بگوییم‌ آن کانونی که سایه‌ها را در عالم به وجود می‌آورد چه کانونی است ؟ خورشید کانونی است که نورها را به وجود می‌آورد ، آن کانون دیگر چیست ؟ نباید یک کانون دیگری در عالم قائل شد . بدانید حساب کار عالم همین حساب نور و ظلمت است ، به معنای اینکه ظلمتها همان عدمیات عالم است . پس‌ لزومی ندارد که ما کانون جداگانه‌ای برای ظلمتها و شرور و بدیهای عالم‌ قائل باشیم . ولی تا اینجا فقط اشکال ثنویه را حل می‌کند ، اما اشکال حکمت بالغه و اشکال عدل و غیره را حل نمی‌کند . می‌گوید بسیار خوب ، از این جهت ما فارغ شدیم ، پس لزومی ندارد که منشأ عالم حتما دو تا باشد ، ولی ما می‌گوییم اگر منشأ عالم یکی است و آن یکی هم آن طور که شما می‌گویید حکیم‌ و عادل است ، اصلا چرا عالم را این طور آفریده است که اینهمه ظلمتها ( ولو همین امور عدمی به همین شکل ) پیدا بشود ؟ آیا نمی‌توانست عالم را طوری بیافریند که نور مطلق باشد ؟ این ظلمتها و نیستیها در واقع‌