آیه دیگری در قرآن است که از آنجا هم به طور اشاره و ضمنی ، این مسأله‌ خودمان را می‌توانیم استفاده کنیم و آن آیه مربوط به خلقت آدم است که‌ قرآن کریم آن را این طور طرح کرده است که خداوند وقتی می‌خواست آدم را بیافریند ، آن را به فرشتگان اعلام کرد : " « و اذ قال ربک للملائکة انی‌ جاعل فی الارض خلیفة »" . فرشتگان می‌دانستند که در طبیعت انسان شر و فساد هست ، [١] و لهذا با تعجب سؤال کردند : خدایا تو مخلوقی را می‌خواهی بیافرینی که در وجود او شر و فساد است ؟ " « قالوا ا تجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء »" کسانی را می‌آفرینی که در روی زمین‌ افساد خواهند کرد ؟ افساد همین شرهایی است که ما می‌گوییم از انسانها برمی‌خیزد و یکی از فسادها که از همه بالاتر است و در حد اعلاست ، خونریزی‌ است ، خون یکدیگر را می‌ریزند . " « و نحن نسبح بحمدک و نقدس لک »" اما ما جز تسبیح و تقدیس تو کاری نداریم ، چرا خلقت می‌کنی ؟ " « قال انی اعلم ما لا تعلمون غ" [٢] من چیزی را می‌دانم که شما نمی‌دانید .
" « و علم ادم الاسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکة فقال انبئونی باسماء هؤلاء ان کنتم صادقین . قالوا سبحانک لا علم لنا الا ما علمتنا انک انت‌ العلیم الحکیم »" [٣] .
اینها جزء آیات بسیار پرمعنا و قهرا مرموز قرآن است و قرآن کریم هم‌ در این‌طور مواقع برای اینکه مردم بیشتر وادار شوند به تعمق و تدبر ، خصوصیاتش را توضیح نمی‌دهد و حتی شاید خصوصیاتش توضیح دادنی نیست ، رسیدنی است نه پایین آوردنی . بعضی از مطالب مطالبی است که باید افراد برسند به آنجا و درک کنند ، نمی‌شود مطلب را در سطح پایین آورد که همه‌ درک کنند . " « و علم ادم الاسماء »" اسمها را ،

[١] منشأ [ این آگاهی ] چه بوده ؟ عجالتا به ما مربوط نیست . [٢] بقره / . ٣٠ [٣] بقره / ٣١و . ٣٢