در اروپا از باب اینکه نظریه فیلسوفانشان با همین نظریه عامه مردم که‌ با کتاب مقدس تطبیق می‌کرد یکی بود ، لذا همین دو نظر بیشتر وجود نداشت‌ ، ولی در واقع یک نظریه دیگری هم در دنیا بوده است اگر چه آن نظریه هم‌ درست نیست و تأیید نمی‌شود و آن نظریه ثبات انواع براساس قدمت انواع‌ نه براساس حدوث انواع است ، یعنی می‌گفتند نوع انسان از نوع دیگری مشتق‌ نشده است ، ولی این‌طور هم نیست که این نوع حادث باشد که در ده هزار سال یا صدهزارسال یا میلیونها سال پیش به طور ناگهانی و بی‌سابقه پیدا شده ، بلکه این " نوع " قدیم است و قدمت دارد ، یعنی تا بی‌نهایت که‌ ما جلو برویم ، نوع انسان وجود داشته ، و همچنین انواع دیگر ، تمام‌ انواعی که امروز در عالم وجود دارند ، به همین شکلی که امروز هستند بوده‌اند و همیشه هم بوده‌اند . فیلسوفانی نظیر ارسطو و ابن‌سینا از آن جهت‌ که فیلسوف بوده‌اند نه از آن جهت که متعبد به یک دین و شریعتی بوده‌اند اساس فکر فلسفی‌شان بر این بوده است که انواع همیشه بوده‌اند .

نظریه گروهی از حکما درباره پیدایش انواع

در کتابهای منطق مثل حاشیه ملاعبدالله وقتی می‌خواستند مثال ذکر کنند درباره اینکه افراد یک نوع نامتناهی باشد ، می‌گفتند مثل نفوس ناطقه به‌ عقیده حکما . به عقیده حکما عدد نفوس ناطقه ( نفوس انسانی ) متناهی‌ نیست ، چرا ؟ چون زمان متناهی نیست و در هر زمانی هم انسان بوده است ، پس عدد نفوس ناطقه لایتناهی است . این نظریه نظریه‌ای بوده براساس‌ طبیعیات و فلکیات قدیم ، یک پایه توحیدی داشته است و یک پایه طبیعی‌ . پایه توحیدی‌اش این بوده است که قبلا هم عرض کردم آن طبقات از حکما [ انفکاک خلقت از خالق را ] نمی‌توانستند قبول کنند و قبول هم نمی‌کردند ، و نظریه آنها در این حدود درست است . از نظر علم الهی می‌گفتند که تا خدا بوده است ، خلقت هم بوده است . چون ذات الهی ازلی است ، فیض و خلقت الهی هم ازلی است . انفکاک خلقت از خالق را به هیچ وجه‌ نمی‌پذیرفتند و قابل قبول