دکارت یک فرضیه‌ای دارد که ریشه‌اش غلط است ، ولی یک فکر مزخرفی که‌ روی آن تبلیغات خیلی زیادی کرده‌اند و یکی از مزخرف‌ترین حرفهای دنیاست‌ ، همین حرفی است که دکارت را در دنیا دکارت کرده است : " من فکر می‌کنم پس وجود دارم " . آمده است در همه چیز شک کرده است . خوب ، شکش کار بجایی است . هر فیلسوفی حق دارد در همه چیز شک کند تا در میان‌ این مشکوکات ، یقین واقعی را پیدا کند ، بسیار کار خوبی است ولی حالا که‌ در همه چیز ، از طبیعت و ماوراء طبیعت و خدا و جسم و نفس و دین و حتی‌ در وجود خودش هم شک کرده است ، آمده است که از یک نقطه یقین شروع‌ بکند . اول چیزی را که به عنوان نقطه یقین می‌گیرد ، خود شک است . می‌گوید در هر چه که شک کنم ، در خود شک که شک نمی‌کنم ، چون شک وجود دارد پس من وجود دارم . می‌گوید من در این شک می‌کنم ، در این شک می‌کنم‌ ، . . . ولی من در اینکه شک می‌کنم ، دیگر شک نمی‌کنم ، پس من شک می‌کنم‌ ، پس من فکر می‌کنم ، پس من وجود دارم . البته این حرف از نظر ادبی خیلی شیرین است ، اما از نظر علمی و فلسفی‌ خیلی حرف بی‌اساسی است ، حرفی است که در ششصد سال قبل از دکارت طرح‌ شده و جوابش را هم داده‌اند ، ولی اروپاییها نمی‌خواهند قبول کنند که چنین‌ چیزی نیست . عین این حرف با جوابش در اشارات بوعلی هست . بوعلی‌ می‌گوید هر کسی وجود خودش را قبل از هر چیزی درک می‌کند ، نمی‌تواند به‌ وجود خودش به دلیل دیگری پی ببرد ، علم نفس به ذات خودش حضوری است . بعد همین حرف را طرح می‌کند . اگر شما بگویید نه ، من به وجود خودم هم از راه یک اثری از قبیل کار کردن و فکر کردن پی می‌برم ( ببینید اینجا چه‌ حرف شیرینی می‌زند ) ، اگر بگویید من چون کار می‌کنم وجود دارم ، به دلیل‌ اینکه فکر می‌کنم وجود دارم ، از تو می‌پرسم : آیا تو که از راه فکر کردن‌ می‌خواهی به وجود خودت پی ببری ، از فکر کردن ، فکر کردن مطلق را درک‌ می‌کنی ؟ می‌بینی فکر کردن وجود دارد ؟ [ در این صورت ] از آن فقط به مفکر مطلق می‌توانی پی