بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٨

و در سوره معارج می‌فرماید : " « و الدین فی أموالهم حق معلوم ٠ للسائل و المحروم »" [١] از برای سؤال کنندگان و محرومان بهره‌ای معین در اموال مؤمنین هست .
ضعیفان و عاجزان و بینوایان که قادر به کار و کسب نیستند . و یا کسب‌ و کارشان وافی نیست ، مکلف به کار و زحمت نیستند ، یا بیش از آن‌ اندازه که کار می‌کنند و توانایی دارند مکلف نیستند ، پس تکلیف از آنها ساقط است . از طرف دیگر ، درست است که آنها تولید کننده نیستند و وظیفه کار و عمران را نمی‌توانند انجام دهند اما نمی‌توان آنها را محروم‌ کرد ، زیرا به حکم اصل اولی و به حکم رابطه غائی که بین آنها و مواد این‌ عالم است این سفره که پهن شد برای آنها هم پهن شده . " « و اعرض وضعها لعنام »" [٢] یعنی خداوند این زمین را برای همه ( نه برای بعضی ) قرار داده . اینها اگر قادر بودند و وظیفه خود را انجام نمی‌دادند جریمه‌شان این بود که از این سفره محروم باشند ، ولی حالا که قادر نیستند ، حق اولی آنها سر جای خود باقی است . واقعا ضعفا و فقرا و بینوایان در اموال اغنیا ذی حق‌اند .

یک تفاوت اساسی