شیخ مفید درباره آن حضرت می‌گوید : او عابدترین و فقیه ترین و بخشنده‌ ترین و بزرگ منش ترین مردم زمان خود بود ، زیاد تضرع و ابتهال به درگاه‌ خداوند متعال داشت . این جمله را زیاد تکرار می‌کرد : " « اللهم‌إنی‌ أسالک الراحة عند الموت ، و العفو عند الحساب » " [١] بسیار به‌ سراغ فقرا می‌رفت ، شبها در ظرفی پول و آرد و خرما می‌ریخت و به وسایلی‌ به فقرای مدینه می‌رساند در حالی که آنها نمی‌دانستند از ناحیه چه کسی است‌ ، هیچ کس مثل او حافظ قرآن نبود ، با آواز خوشی قرآن می‌خواند ، قرآن‌ خواندنش حزن و اندوه مطبوعی به دل می‌داد ، شنوندگان از شنیدن قرآنش‌ می‌گریستند ، مردم مدینه به او لقب " زین المجتهدین " داده بودند .
هارون در سال ١٧٩ به قصد حج از بغداد خارج شد . ابتدا به مدینه رفت .
در همانجا دستور جلب امام را صادر کرد . مردم مدینه زیاد متأثر شدند و مدینه یک پارچه غلغله شد . هارون دستور داد شبانه امام را در یک محمل‌ سرپوشیده به بصره روانه کردند و به پسر عمش عیسی بن جعفر عباسی که حاکم‌ بصره بود تحویل دادند و در آنجا آن حضرت را زندانی کردند و روز بعد برای‌ غلط اندازی و اشتباهکاری بر مردم ، دستور داد محمل دیگری سرپوشیده به‌ طرف کوفه حرکت دهند تا مردم گمان کنند آن حضرت را به کوفه برده‌اند ، از طرفی امیدوار و مطمئن گردند که چون به کوفه فرستاده می‌شود و آنجا مرکز دوستان و شیعیان آن حضرت است ، خطری متوجه آن حضرت نخواهد شد و از طرف دیگر اگر عده‌ای قصد داشته باشند مانع حرکت موسی بن جعفر ( ع ) گردند و آن حضرت را از بین راه برگردانند ،

[١] ارشاد ، ص . ٢٩٦