را دوست داشت و هم دنیا را ، هم ماده را کمال مطلوب قرارداد و هم معنی‌ را ، یعنی نوعی شرک . خیر ، منظور این نیست . منظور این است که انسان‌ یک سلسله عواطف و دلبستگیهای طبیعی به اشیاء دارد که اینها براساس‌ حکمتهایی در انسان آفریده شده و همه انبیاء و اولیاء از این گونه عواطف‌ بهره‌مند بوده‌اند و خداوند را بر آنها شکر می‌کرده‌اند ، و اینها نه قطع‌ شدنی است و نه فرضا قطع شدنی باشد ، خوب است که قطع شود . انسان ظرفیت دیگری دارد ماورای این میلها و عواطف ، و آن ظرفیت کمال‌ مطلوب داشتن است ، ایده‌آل داشتن است . دنیا و مادیات نباید به صورت‌ ایده‌آل و کمال مطلوب درآید ، محبتی که مذموم است این گونه محبت است . میلها و عواطف یک نوع استعداد است در بشر و به منزله ابزارهایی برای‌ زندگی هستند ، اما استعداد کمال مطلوب داشتن استعداد خاصی است که از عمق انسانیت و جوهر انسانیت سرچشمه می‌گیرد و از مختصات انسان است . پیامبران نیامده‌اند میلها را و عواطف را از بین ببرند و سرچشمه آنها را بخشکانند ، بلکه آنها آمده‌اند دنیا و مادیات را از صورت کمال مطلوب‌ خارج نمایند و خدا و آخرت را به عنوان کمال مطلوب عرضه نمایند و در حقیقت ، انبیاء می‌خواهند نگذارند که دنیا و مادیات از جایگاه طبیعی خود ، یعنی مورد رغبت و میل و عاطفه بودن ، که جایگاهی طبیعی است و نوعی‌ پیوند طبیعی میان انسان و اشیاء است خارج شده نقل مکان دهد و در آن‌ جایگاه مقدس که قلب نامیده می‌شود و هسته مرکزی وجود انسان است و ظرفیت انسانی او است و کانون کشش او به سوی لا یتناهی است ، بنشیند و بالطبع مانع پرواز انسان به سوی کمال لا یتناهی گردد .