مثلا در حدیث است : " « إن الله عز وجل لیتعاهد المؤمن بالبلاء کما یتعاهد الرجل أهله‌ بالهدایة من الغیبة » " [١] خداوند یاد می‌کند و مورد نوازش قرار می‌دهد بنده مؤمن را به وسیله‌ فرستادن یک سختی و مشکل ، آن طور که یک مرد در وقتی که در مسافرت است‌ با فرستادن یک هدیه خاندان خود را یاد می‌کند و مورد محبت و نوازش قرار می‌دهد .
یا در حدیث وارد شده : " « إن الله‌إذا أحب عبدا غته بالبلاء غتا » " .
خداوند وقتی که بنده‌ای را دوست بدارد او را در شداید غرق می‌کند .
یا وارد شده که رسول اکرم حاضر نبود از غذای کسی تناول کند که هیچ وقت‌ شدت و سختی و گرفتاری به سراغ او نیامده است ، این را علامت عدم‌ قابلیت او و دور بودن او از خدا می‌دانست .
این سؤال ابتدا به ذهن هر کسی می‌آید که چگونه لطف و محبت و رضایت‌ خداوند از کسی اقتضا می‌کند که او را با شداید و مشکلات مواجه کند ؟ لازمه‌ مهر و محبت ، فراهم کردن موجبات خوشی و آسایش است نه موجبات سختی و عدم آسایش . باز یک نوع تعبیر دیگری در زبان قرآن و سنت هست که سؤال‌ دیگری پیش می‌آورد و آن تعبیر امتحان است : خداوند بندگان را به وسیله‌ شداید و بلایا امتحان می‌کند ، یعنی چه ؟ مگر خداوند از باطن کار مردم‌

[١] کافی ، ج ٢ ، ص . ٢٥٥