بود می‌نویسد : " « و اجلس لهم العصرتین ، و أفت المستفتی ، و علم‌ الجاهل ، و ذاکر العالم ، و لا یکن لک‌إلی الناس سفیرإلا لسانک ، و لا حاجب‌إلا وجهک » " [١] .
به مالک اشتر می‌نویسد : " « و اجعل لذوی الحاجات منک قسما تفرغ لهم‌ فیه شخصک ، و تجلس لهم مجلسا عاما فتتواضع فیه لله الذی خلقک ، و تقعد عنهم جندک و أعوانک من أحراسک و شرطک حتی یکلمک متکلمهم غیر متعتع ، فانی سمعت رسول الله صلی الله علیه و آله یقول فی غیر موطن : لن تقدس‌ أمة حتی یؤخذ للضعیف فیها حقه من القوی غیر متعتع » " [٢] .
باز درباره منع احتجاب می‌نویسد : " « فلا تطولن احتجابک عن رعیتک‌ فان احتجاب الولاه عن الرعیة شعبة من الضیق » " [٣] .
سعدی در همین مضمون در بوستان می‌گوید :

تو کی بشنوی ناله دادخواه

به کیوان برت کله خوابگاه

چنان خسب کاید فغانت به گوش

اگر دادخواهی بر آرد خروش

[١] در هر بامداد و شام ساعتی برای رسیدگی به امور رعیت معین کن و به‌ سؤالات آنها شخصا جواب ده و نادان و گمراهشان را متوجه ساز . با دانشمندان در تماس باش . جز زبانت واسطه‌ای بین خود و مردم قرار مده و جز چهره‌ات حاجبی . ( نهج البلاغة ، نامه ٦٧ ) . [٢] برای ارباب رجوع وقتی مقرر کن و خود شخصا به گرفتاریهایشان برس و برای این موضوع ، مجلسی عمومی تشکیل ده و در آن مجلس برای خدایت که ترا آفریده و این مقام داده فروتنی کن . و در این موقع ارتش و مأموران و پاسبانان را از جلوی چشم مردم دور کن تا بدون پروا و هراس با تو سخن‌ گویند ، زیرا مکرر از رسول خدا شنیدم که می‌فرمود : هرگز ملتی به قداست و پاکی نخواهد رسید مگر آنکه در میان آنها حق ضعفا از اقویا و نیرومندان‌ بدون لکنت و پروا گرفته شود . ( نهج البلاغة ، نامه ٥٣ ) . [٣] خود را از رعیت زیاد در پنهان مدار که این پنهان داشتن ، خود نوعی‌ فشار و تنگی است . ( همان نامه ) .