متکفل روزی خداست [١] ، او هم روزی آفرین است و هم روزی رسان ، هیچ‌ جنبده‌ای نیست مگر آنکه خداوند رزق و روزی او را به عهده گرفته است ، و از طرفی رزق و روزی که خداوند آن را به عهده گرفته و ضمانت کرده عبارت‌ است از سهم و نصیبی که به مخلوقی باید برسد تا بتواند به بقای خود و وجود خود ادامه دهد ، حقوق مردم هم اعم از هر نوع حقوقی بالاخره مربوط است به همین سهمها و نصیبهایی که باید ببرند ، پس لزومی ندارد که ما درباره مسائلی که مربوط به ارزاق و سهمیه‌ها و نصیبهای مردم است و مربوط به خداست فکر کنیم و تکلیف معین کنیم ، بلکه حق نداریم در این باره فکر کنیم ، این یک نوع دخالت کردن در کار خداوند و منافی با اصل توحید است‌ ، کار خدا را باید به خدا واگذار کرد ، کار ما توکل و اعتماد به رزاقیت‌ خداوند ، و کار خدا روزی آفرینی و روزی رسانی است .
در جواب این شبهه عرض می‌کنیم که ما اگر خدا را بشناسیم آن طور که‌ شایسته قدوسیت و کبریایی اوست و به اسماء حسنی و صفات علیای او آن‌ اندازه که در توانائی ماست پی ببریم و او را طوری وصف نکنیم که مخلوقی‌ و عاجزی مثل خودمان را وصف می‌کنیم ، آن وقت می‌فهمیم که رزاقیت او و تکفل او روزی بندگان را ، منافات ندارد با اینکه ما مکلف باشیم درباره‌ حقوق و تکالیف خودمان و درباره عدالت و اینکه مقتضای عدالت چیست فکر کنیم ، منافات ندارد که در این باره وظایفی داشته باشیم ، بر ما واجب‌ باشد که برای احقاق حقوق کوشش کنیم و اولین درجه کوشش همین

[١] " هو الرزاق ذو القوه المتین »" ( ذاریات ، ٥٨ ) . ( " و ما من دابة فی اعرض‌إلا علی الله رزقها »" ( هود ، ٦ ) .