ارتداد می‌خوانید .
تاریخ خوارج ، عجیب و عبرت انگیز است از این نظر که وقتی عقیده دینی‌ ، با جهالت و نادانی و تعصب خشک آمیخته شود چه می‌کند .
ابن عباس وقتی که به فرمان امیرالمؤمنین ( ع ) مأمور شد برود با آنها صحبت کند وضعی دید که حیرت کرد " رأی منهم جباها قرحة لطول السجود ، و أیدیا کثفنات الابل ، علیهم قمص مرخصة و هم مشمرون " [١] گروهی را می‌بیند آثار سجده در پیشانیهای آنها ، کف دستهایشان مثل زانوی شتر پینه‌ بسته، پیراهنهای شسته مندرس پوشیده و دامنها به کمر زده آماده کارزارند.
مورخین نوشته‌اند اینها مردمی بودند که از گناهانی از قبیل دروغ پرهیز داشته‌اند - حتی در حضور جبارانی مثل " زیاد " عقیده خودشان را کتمان‌ نمی‌کردند با اهل معصیت مخالف بودند ، بعضیها قائم اللیل و صائم النهار بودند . از آن طرف ، عقایدی قشری و سطحی داشتند . در مورد خلافت معتقد بودند لزومی ندارد یک نفر خلیفه باشد ، قرآن هست ، مردم به قرآن عمل‌ کنند . ابن ابی الحدید می‌گوید بعد که دیدند نمی‌توانند بدون زعیم و رئیس‌ باشند از این عقیده عدول کردند و با عبدالله بن وهب راسبی که از خودشان‌ بود بیعت کردند . همان طوری که مقتضای کم عقلی و سبک مغزی است بسیار در عقاید خودشان تنگ نظر بودند . اکثر خوارج همه فرق مسلمین را کافر می‌دانستند ، با آنها نماز نمی‌خواندند ، ذبیحه آنها را نمی‌خورد ند ، به‌ آنها زن نمی‌دادند و از آنها زن نمی‌گرفتند ، عمل را

[١] رک : عقد الفرید ، ج ٢ ، ص . ٣٨٩