بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣٨

فانی که قابل نیست انسان آن را منتهای آرزو و آخرین مقصد قرار دهد یاد شده : " « المال و البنون زینة الحیوه الدنیا و الباقیات الصالحات خیر عند ربک ثوابا و خیر أملا »" [١] .
( ثروت و فرزندان رونق همین زندگانی دنیا هستند ، و اما اعمال صالحی‌ که باقی می‌ماند بهتر است از لحاظ پاداش پروردگار و از لحاظ اینکه انسان‌ به آنها دل ببندد ) قرآن با اینکه دنیا را به عنوان اینکه غایت آمال و منتهای آرزو باشد قابل و لایق برای بشر نمی‌داند ، در عین حال نمی‌گوید که موجودات و مخلوقات از آسمان و زمین و کوه و دریا و صحرا و نبات و حیوان و انسان‌ با همه نظاماتی که دارند و گردشها و حرکتها که می‌کنند زشت است ، غلط است ، باطل است ، بلکه برعکس ، این نظام را نظام راستین و حق می‌داند و می‌گوید : " « و ما خلقنا السموات و اعرض و ما بینهما لاعبین »" [٢] .
( ما آسمانها و زمین و آنچه میان آنهاست به قصد بازی نیافریده‌ایم ) .
قرآن کریم به موجودات و مخلوقات عالم از جماد و نبات و حیوان قسم‌ می‌خورد : " « و الشمس و ضحیها ٠ و القمرإذا تلیها " [٣] ، " و التین و الزیتون ٠ »