اینقدر از او تعریف می‌کنند و می‌گویند مایه حیات است ، چیست و کجاست‌ ؟ چرا من او را نمی بینم ؟ دنبال کسی می‌رفت که آب را به او نشان بدهد تا اینکه روزی از آب بیرون افتاد و در تب و تاب قرار گرفت ، آن وقت‌ فهمید که آب چیست و چه اثری برای او داشته و زندگی اش وابسته به او بوده . یکی از شعرا این مثل را به نظم آورده می‌گوید :

به دریایی شناور ماهیی بود

که فکرش را چو من کوتاهیی بود

نه از صیاد تشویشی کشیده

نه رنجی از شکنج دام دیده

نه جان از تشنگی در اظطرابش

نه دل سوزان زداغ آفتابش

در این اندیشه روزی گشت بیتاب

که می‌گویند مردم آب ، کو آب ؟

کدام است آخر آن اکسیر جانبخش

که باشد مرغ و ماهی را روانبخش ؟

گر آن گوهر متاع این جهان است

چرا یا رب زچشم من نهان است ؟

جز آبش در نظر شام و سحر نه

در آب آسوده از آبش خبر نه

مگر از شکر نعمت گشت غافل

که موج افکندش از دریا به ساحل

بر او تابید خورشید جهانتاب

فکند آتش به جانش دوری آب

زبان از تشنگی بر لب فتادش

به خاک افتاد و آب آمد به یادش

خدا ، نور مطلق و ظاهر مطلق

ذات اقدس احدیت نور مطلق است ، نوری است که ظلمت مقابل ندارد .
اوست نور همه جهان ، نور آسمان و زمین " « الله نور السموات و اعرض " [١] . از هر ظاهری ظاهرتر است ، و از هر نزدیکی به ما

[١] نور ، . ٣٥