موجود خطرناک و به شکل یک رقیب برای موجودیت خود دانسته ؟ ! یا برعکس ، در کمال صمیمیت و شجاعت و اطمینان به خود به علم توصیه کرده و تشویق نموده است ؟ قسمت دوم این است که نظر علم درباره اسلام چیست ؟ چهارده قرن از ظهور اسلام و نزول قرآن می‌گذرد . در همه این چهارده قرن ، علم در حال تطور و تکامل و پیشرفت بوده . مخصوصا در سه چهار قرن اخیر ترقی علم به صورت جهش درآمد . حالا ببینیم‌ علم پس از این همه توفیق و تطور و تکامل که نصیبش شده درباره معارف و اعتقادیات اسلام و همچنین درباره دستورهای عملی و اخلاقی و اجتماعی اسلام‌ چه نظر می‌دهد ؟ آیا اینها را به رسمیت می‌شناسد یا نمی‌شناسد ؟ آیا بر اعتبار آنها افزوده یا از اعتبار آنها کاسته است ؟ هر یک از این سه قسمت در خور بحث و تحقیق است . بحث امروز ما فقط درباره یکی از اینهاست ، یعنی پیرامون نظر اسلام درباره علم است .

توصیه به علم در اسلام

در اینکه در اسلام راجع به علم تأکید و توصیه شده و در کمتر موضوعی و شاید نسبت به هیچ موضوعی اینقدر توصیه و تأکید نشده بحثی نیست . از قدیمترین زمانی که کتب اسلامی تدوین شده در ردیف سایر دستورهای‌ اسلامی ، از قبیل نماز و روزه و حج و جهاد و امر به معروف و نهی از منکر ، بابی هم تحت عنوان " باب وجوب