بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٦
در آغاز سخن این آیه را تلاوت کردم :
" « وإذا سألک عبادی عنی فانی قریب أجیب دعوه الداعإذا دعان
فلیستجیبوا الی و لیؤمنوا بی لعلهم یرشدون »" [١] .
این آیه در وسط آیههای ماه مبارک رمضان یعنی آیات روزه است . شاید
ذکر این آیه در خلال آیات روزه و رمضان برای این است که این ماه اختصاص
دارد به دعا و استغفار . پیشوایان بزرگوار دین این شبها را که شبهای قدر
و احیاء است خیلی گرامی میداشتند . رسول اکرم ( ص ) دهه آخر ماه رمضان
که میرسید دستور میداد دیگر بسترش تا آخر این ماه گسترده نشود ، زیرا در
مسجد اعتکاف میفرمود و یکسره به عبادت و دعا و راز و نیاز با خالق
میپرداخت . علی بن الحسین علیهما السلام در ماه مبارک رمضان هیچ شبی نمی
خوابید ، شب را یا به نماز و دعا و یا به دستگیری فقرا و ضعفا میگذرانید
و در سحر دعای خاصی میخواند که به دعای ابوحمزه ثمالی معروف است .
لذت دعا و انقطاع
آنها که لذت دعا و انقطاع از خلق به خالق را چشیدهاند هیچ لذتی را بر این لذت مقدم نمی دارند . دعا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت میرسد و صاحب خود را غرق در سعادت میکند که دعا کننده لطف خاص الهی را با خود ببیند و آثار استجابت دعای[١] بقره ، . ١٨٦