بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧٥

در کافی می‌نویسد روزی سفیان بر آن حضرت وارد شد ، دید امام جامه سفید و لطیف و زیبایی پوشیده ، اعتراض کرد و گفت : یا ابن رسول الله ! سزاوار تو نیست که خود را به دنیا آلوده سازی . امام به او فرمود : ممکن‌ است این گمان برای تو از وضع زندگی رسول خدا و صحابه پیدا شده باشد . آن‌ وضع در نظر تو مجسم شده و گمان کرده‌ای این یک وظیفه‌ای است از طرف‌ خداوند مثل سایر وظایف ، و مسلمانان باید تا قیامت آن را حفظ کنند و همان طور زندگی کنند ، اما بدان که این طور نیست . رسول خدا در زمانی و جایی زندگی می‌کرد که فقر و تنگدستی مستولی بود و عامه مردم از داشتن‌ وسایل و لوازم اولیه زندگی محروم بودند . اگر در عصری و زمانی وسایل و لوازم فراهم شد ، دیگر دلیلی برای آن طرز زندگی نیست ، بلکه سزاوارترین‌ مردم برای استفاده از موهبتهای الهی ، مسلمانان و صالحانند نه دیگران .
این داستان بسیار مفصل و جامع است و امام در جواب سفیان که بعد رفقایش هم به او ملحق شدند استدلالات زیادی بر مدعای خود و بطلان مدعای‌ آنها کرد که فعلا مجال نقل همه آنها نیست . [١]

اصول ثابت و اصول متغیر