گذشته از اینکه بی عدالتی و تفاوت و تبعیض و احساس غبن و محرومیت‌ اجتماعی این آثار را دارد که ذکر شد ، خود فقر و احتیاج سببش هر چه باشد خواه بی عدالتی یا چیز دیگر خودش یکی از موجبات گناه است ، اگر ضمیمه‌ بشود با احساس مغبونیت و محرومیت ، دیگر بدتر ، اگر ضمیمه بشود با حسرت کشیدنهای تجملات عده‌ای ، باز از آن هم بدتر . آن وقت همیشه خواهد گفت : سخن درست بگویم نمی‌توانم دید که " می " خورند حریفان و من نظاره‌ کنم همین نمی‌توانم دید ، سبب سرقتها می‌شود ، سبب رشوه گیریها می‌شود ، سبب اختلاسها و خیانتها به اموال عمومی می‌شود ، سبب گناهها می‌شود ، سبب‌ غل و غش و تقلب در کارها می‌شود ، سبب می‌شود که افرادی برای اینکه خود را به دسته‌ای دیگر برسانند رشوه بخورند ، دزدی بکنند ، زیر حساب مردم‌ بزنند و همین طور . . .
علی ( ع ) به فرزند عزیزش محمد معروف به ابن الحنیفه درباره فقر می‌فرماید : " « یا بنی‌إنی أخاف علیک الفقر ، فاستعذ بالله منه ، فان الفقر منقصة للدین ، مدهشة للعقل ، داعیة للمقت » " [١] فرزند عزیزم ! من از دیو مهیب فقر بر تو می‌ترسم ، از او به خدا پناه‌ ببر . فقر موجب نقصان دین است .

[١] نهج البلاغة ، حکمت . ٣١١