بندگان حق لذت می‌برند که اهل دل و اهل توکل و اعتماد به خدا هستند و آثار دعاهای خود و توکلها و اعتمادهای خود را مشاهده می‌کنند ، از بهجتها بهره‌مند می‌شوند که برای ما کمتر قابل تصور است . البته مرتبه بالاتر آن‌ است که دعا کننده مستقیما خود را با ذات حق در تماس می‌بیند ، بلکه‌ خودی نمی بیند و خودی مشاهده نمی کند ، فعل را فعل او ، صفت را صفت او ، و در همه چیز او را می‌بیند . انسان وقتی که یک هنر کوچکی را می‌آموزد ، علمی و فنی را یاد می‌گیرد ، درس می خواند ، طبیب یا مهندس می‌شود ، بعد از سالها زحمت و رنج‌ همینکه اولین بار اثر هنر خودش را می‌بیند ، مثلا مریضی را معالجه می‌کند و او بهبودی می‌یابد ، طرح ساختمانی را می‌ریزد و ساخته می‌شود و خوب و ظریف‌ و عالی از کار در می‌آید ، غرق سرور و بهجت می‌گردد و عزتی در خود احساس‌ می‌کند . از بالاترین لذتها این است که انسان اثر هنر خود را ببیند . چه حالی به انسان دست می‌دهد اگر اثر هنر ایمان خود را ، یعنی لطف‌ خاص خدا را نسبت به خود ببیند . عزتی که از راه موفقیت در توحید برای‌ انسان دست می‌دهد و سرور و بهجتی که در آن حال دست می‌دهد هزارها درجه‌ بالاتر است ، هزارها درجه لذیذتر و شیرین تر است . خداوند ما را شایستگی‌ دهد که توفیق دعا و مناجات با او را پیدا کنیم و از مواهب این حالت‌ مقدس و روحانی بهره‌مند گردیم .