دارد ، یعنی بین انسان و مواهب عالم در متن خلقت و در نقشه کلی خلقت‌ علاقه‌ای و رابطه‌ای است ، بطوری که اگر انسان جزء این نقشه نبود حساب این‌ نقشه حساب دیگر بود . در قرآن کریم مکرر تصریح می‌کند که به حسب اصل‌ خلقت ، مواهب عالم برای انسان آفریده شده ، پس از نظر قرآن کریم قبل‌ از آنکه بشر بتواند فعالیتی بکند و دست به کاری بشود و قبل از آنکه‌ دستورهای دین به وسیله پیغمبر به مردم اعلام شود یک نوع علاقه و ارتباط بین انسان و مواهب خلقت هست و این مواهب مال انسان و حق انسان است ، مثل اینکه می‌فرماید : " « خلق لکم ما فی اعرض جمیعا »" [١] خدا هر چه در زمین است برای شما و به خاطر شما آفرید .
یا در سوره اعراف در مقدمه داستان خلقت آدم می‌فرماید : " « و لقد مکناکم فی اعرض و جعلنا لکم فیها معایش قلیلا ما تشکرون " [٢] ما شما را در زمین جا دادیم و مستقر کردیم و در این زمین برای شما موهبتهایی قرار دادیم که مایه تعیش و زندگی شماست ، اما شما کم قدر این‌ نعمت را می‌شناسید و کم شکر این نعمت را بجا می‌آورید .
شکر هر نعمت یعنی از او همان استفاده را بکنند که برای آن استفاده‌ آفریده شده . بسیاری از آیات قرآن این حقیقت را بیان

[١] بقره ، . ٢٩ [٢] اعراف ، . ١٠