بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٣

عدالت و حق و امثال اینها گذاشته‌اند .
پس مطابق نظریه اول ، ما به حق و عدالت و مصلحت به عنوان یک امر واقعی نگاه می‌کنیم ، اما بنابر نظریه دوم به عنوان یک فرض خیالی .
یک سبب گمراهی مردم جاهلیت همین بود که قوه درک خوبی و بدی از آنها سلب شده بود و هر قبیح و زشتی را تحت عنوان دین قبول می‌کردند و نام امر دینی و شرعی روی آن می‌گذاشتند . قرآن کریم این جهت را از آنها انتقاد می‌کند و می‌گوید شما باید اینقدر بفهمید که کارهای زشت در ذات خود زشت‌اند و ممکن نیست خداوند کار زشتی را تجویز کند و به او دستور دهد .
زشتی یک چیز کافی است برای اینکه شما بفهمید خداوند به آن امر نمی‌کند .
می‌فرماید : " « وإذا فعلوا فاحشة قالوا وجدنا علیها آبائنا و الله أمرنا بها قل‌إن الله لا یأمر بالفحشاء أتقولون علی الله ما لا تعلمون قل أمر ربی‌ بالقسط »" [١] . یعنی وقتی که مرتکب فحشاء شوند دو دلیل برای کار خود ذکر می‌کنند : یکی اینکه سنت آباء و اجدادی است ، دیگر اینکه‌ می‌گویند دستور خدا همین است و خدا اجازه داده . به آنها بگو خداوند هرگز فحشاء را اجازه نمی‌دهد . خود فحشاء و عفاف حقیقتهایی هستند ، واقعیت‌ دارند . با امر و نهی خدا فحشاء عفاف نمی‌شود و عفاف فحشاء نمی‌شود . خدا هرگز به فحشاء امر نمی‌کند . و آن را اجازه نمی‌دهد . خداوند به عدل و اعتدال و میانه روی امر می‌کند . این را خودتان باید بفهمید و تشخیص دهید و مقیاس قرار دهید و با این مقیاس ، تشخیص بدهید که خداوند به چه چیز امر می‌کند و از چه چیز نهی می‌کند .