بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٩

عادلانه وضع شده و هر حکمی تابع یک حقیقت و یک مصلحت و مفسده واقعی‌ است ، یا اینطور نیست ؟ وقتی که به قوانین شریعت اسلام نگاه می‌کنیم می‌بینیم یک سلسله چیزها تحلیل و تجویز و بلکه واجب شده و یک عده امور دیگر برعکس تحریم شده و ممنوع شناخته شده : به درستی و امانت امر شده و از دروغ و خیانت و ظلم‌ نهی شده .
شک ندارد که بالفعل باید گفت آنچه امر کرده خوب است و آنچه نهی‌ کرده بد است . اما آیا چون خوبها خوب بوده و بدها بد بوده‌اند اسلام به‌ آن امر کرده و از این نهی کرده ، یا آنکه چون اسلام به این یکی امر کرده‌ خوب شده و چون از آن یکی نهی کرده بد شده ؟ و اگر به عکس کرده بود ، اگر به دروغ و خیانت و ظلم امر کرده بود اینها واقعا خوب می‌شدند و اگر از راستی و امانت و عدالت نهی کرده بود اینها واقعا بد بودند یعنی بد می‌شدند ؟ ! شارع اسلام دستور داده که بیع حلال است و ربا حرام . شک ندارد که ا×ن‌ بیع خوب است و ربا بد . حالا آیا بیع بالذات و به خودی خود چیز خوبی‌ بوده و برای بشر نافع و مفید بوده و چون خوب و مفید بوده در اسلام حلال‌ شمرده شده و اما ربا بالذات چیز بدی بوده و به حال جامعه بشر ضرر داشته‌ و چون بد و مضر بوده اسلام آن را حرام شمرده و گفته " « الذین یأکلون‌ الربوا لا یقومون‌إلا کما یقوم الذی یتخبطه الشیطان من المس »" [١] ، و یا برعکس است ، بیع را چون اسلام گفته حلال است خوب شده و چون ربا را گفته حرام است بد شده ؟