بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩٥
دین یک رشته چیزها خوب است ، پیغمبران آمدند برای دعوت به آن خوبها ، یک رشته چیزها بد است ، پیغمبران آمدند برای مبارزه با آن بدیها . دستورهای دینی مجموعا سه قسم است : اعتقادات ، اخلاقیات ، دستورهای عملی . دستورهای اعتقادی از قبیل ایمان به خدا ، ایمان به سفرای الهی و پیغمبران خدا و اولیای خدا ، ایمان به معاد و پاداش و کیفر . دستورهای اخلاقی مثل اینکه ما باید عفت و تقوی داشته باشیم ، راضی و شاکر و صابر باشیم ، عفو و حلم و گذشت داشته باشیم ، با یکدیگر الفت و محبت داشته باشیم ، اتحاد و اتفاق داشته باشیم ، روح ما پاکیزه باشد ، حسادت نداشته باشیم ، کینه نداشته باشیم ، جبن و بخل نداشته باشیم ، ظالم و بدخواه نباشیم . دستورهای عملی هم واضح است ، دستورهایی به عنوان عبادات مقرر شده . نماز ، روزه ، حج ، جهاد ، امر به معروف و غیر اینها ، و دستورهایی در باب معاشرت هست از قبیل احسان ، صله ارحام ، از قبیل اینکه دروغ نگوییم ، غیبت نکنیم ، فحش ندهیم ، قتل نفس نکنیم ، دستور رسیده به ترک شراب و قمار و ربا و ریا و غیره . بالاخره اگر در هر چیزی شک و تردید کنیم در اینها نمیتوانیم شک و تردیدی داشته باشیم ، در اینکه شارع اسلام آنچه را که خوب میداند ، میخواهد آنها واقع شود و آنچه را بد میداند میخواهد هر طور است آنها واقع نشود ، حرفی نیست . حالا حساب کنیم ببینیم آیا اگر حقوق مردم محفوظ ، و جامعه عادل و متعادل باشد و تبعیض و محرومیت و احساس مغبونیت در مردم نباشد ، عقاید پاک و اخلاق پاک و صفای قلب و اعمال خوب بیشتر پیدا میشود و زمینه برای وقوع معاصی و اخلاق رذیله و شیوع عقاید ناپاک کمتر است ، یا اگر متعادل نباشد و هر چه افراط و