بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٤

إذ قتل و بقیت " ( بلکه من درباره علی انصاف را رعایت نکردم که او کشته شد و من زنده ماندم ) .
معاویه دید از نقشه خود نتیجه نمی‌گیرد ، لحن خود را عوض کرد و گفت : " صف لی علیا " ( اوصاف علی را برای من بگو ) . عدی گفت : مرا معذور بدار . گفت : ممکن نیست . عدی گفت : کان و الله بعید المدی ، شدید القوی ، یقول عدلا و یحکم فضلا ، تنفجر الحکمة من جوابیه ، و العلم من نواحیه ، یستوحش من الدنیا و زهرتها ، و یستأنس باللیل و وحشته . و کان و الله غزیر الدمعة ، طویل الفکره ، یحاسب نفسه‌إذا خلا ، و یقلب کفیه علی ما مضی . و کان فینا کأحدنا : یجیبناإذا سألناه و یدنیناإذا أتیناه ، و نحن مع تقریبه لنا و قربه منا لا نکلمه لهیبته ، و لا ترفع أعینناإلیه لعظمته ، فان تبسم فعن اللؤلؤ المنظوم ، یعظم أهل الدین ، و یتحبب‌إلی المساکین ، لا یخاف القوی ظلمه ، و لا ییأس الضعیف من عدله ، فاقسم لقد رأیته لیلة و قد مثل فی محرابه و أرخی اللیل سرباله ، و دموعه تتحادر علی لحیته و هو یتململ السلیم و یبکی‌ بکاء الحزین ، فکأنی ا×ن أسمعه و هو یقول : یا دنیاإلی تعرضت ، أم‌إلی‌ اقبلت ؟ . . .
قال : فوکفت عینا معاویة و جعل ینشفهما بکمه ثم قال : یرحم الله‌ أباالحسن کان کذلک ، فکیف صبرک عنه ؟ قال کصبر من ذبح ولدها فی حجرها فهی لا ترقأ دمعتها ، و لا تسکن عبرتها [١] .