اختصاصی ندارد . همه مردم چون مخلوق خدا هستند و فرزند این زمین و این‌ آب و خاک هستند حقی به عهده این زمین دارند ، و چون همه بالقوه حق‌ دارند کسی نمی‌تواند به یک عنوان مانع استیفای دیگران بشود و همه را به‌ خود اختصاص دهد .
اما اینکه این حقوق را به چه نحو استیفاء کند مرحله دوم است . در این‌ مرحله است که تکلیف و حق ضمیمه یکدیگر می‌شوند و حقوق در اثر انجام‌ تکلیف و وظیفه ، فعلیت پیدا می‌کند و هر کسی به حق اختصاصی خود می‌رسد .
اول آیه‌ای که در این زمینه از قرآن می‌خوانم . در سوره هود می‌فرماید : " « هو أنشأکم من اعرض و استعمرکم فیها فاستغفروه » " [١] اوست که شما را از زمین آفریده و از شما خواست که زمین را آباد کنید . پس از سرکشی باز گردید و توبه کنید و آمرزش گناهان خود را بخواهید .
در اینجا اولا نفرموده " أنشأکم فی اعرض " یعنی نفرموده شما را در زمین آفریده ، فرمود " « أنشأکم من اعرض »" یعنی شما را از زمین‌ آفرید ، شما را از شکم زمین بیرون آورد . مثل اینکه اشاره است به همان‌ معنی که زمین ما در دوم شماست . ثانیا فرمود : " « و استعمرکم فیها " از شما عمران و آبادی این زمین را می‌خواهد . یعنی تنها فرزند زمین‌ بودن کافی نیست که حق شما به فعلیت برسد و ذی حق بشوید ، حق شما مفروض‌ و جدا شناخته شود ، چیز دیگر لازم است و آن عمل و فعالیت و عمران و احیای زمین است . تا این تکلیف عملی نشود آن حق به فعلیت نمی‌رسد و محرز و مفروض نمی‌گردد . چرا ؟ چون

[١] هود ، . ٦١