بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٨

است که موجب فتنه و آشوب میان مسلمین شده ، لهذا در مکه با دو نفر دیگر همعهد شدند که مجموعا علی و معاویه و عمروعاص را در یک شب بکشند و آن شب را هم شب نوزدهم رمضان یا هفدهم رمضان معین کردند . چرا این‌ شب را معین کردند ؟ ابن ابی الحدید می‌گوید بیا و تعجب کن از تعصب در عقیده که اگر توأم‌ با جهالت شود چه می‌کند ؟ می‌گوید اینها این شب را انتخاب کردند چون شب‌ عزیز و مبارکی بود و شب عبادت بود ، خواستند این جنایت را که از نظر آنها عبادت بود در شب عزیز و مبارکی انجام دهند .
جمله " لا حکم‌إلا الله " شعار اینها شد . علی ( ع ) چون می‌دانست اینها بدبخت و بیچاره‌اند و فقط به اشتباه افتاده‌اند ، با آنکه همیشه مزاحمش‌ بودند با آنها سختگیری نمی‌کرد و حتی دستور داد بعد از من خوارج را نکشید " « لا تقتلوا الخوارج بعدی ، فلیس من طلب الحق فأخطاه کمن طلب الباطل‌ فأدرکه » " [١] بعد از من اینها را نکشید ، اینها با معاویه و اصحابش‌ فرق دارند ، اینها حق و دیانت را می‌خواستند و چون جاهل و بی تمیز بودند به اشتباه افتادند . اما معاویه و عمروعاص و یارانشان از اول دنبال دنیا طلبی رفتند و به دنیای خود هم رسیدند .
با اینکه اینها رسما علی را تکفیر می‌کردند ولی او به همین جهت که‌ اینها جاهلند سهمیه آنها را از بیت المال قطع نکرد . در مسجد می‌آمدند و در گوشه و کنار می‌نشستند . گاهی که حضرت خطبه می‌خواند در وسط خطبه فریاد می‌کردند " لا حکم إلا لله " [٢] یا