بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٤

جزء ایمان می‌شمردند و همین جهت که عمل را جزء ایمان می‌دانستند آنها را تنگ نظر کرده بود و به همین سبب از هر کس گناه کبیره‌ای می‌دیدند می‌گفتند کافر شد ، می‌گفتند جز ما باقی همه کافر و اهل جهنم‌اند .
خوارج در حقیقت از نظر خودشان قیامشان برای امر به معروف و نهی از منکر بود . اولین اجتماعشان بعد از یأس از هم عقیده کردن علی ( ع ) با خودشان در یکی از خانه‌های کوفه شده است . در آن خانه یکی ایستاد و این‌ خطابه مهیج را ایراد کرد : " أما بعد ، فو الله ما ینبغی لقوم یؤمنون بالرحمن و ینیبون‌إلی حکم‌ القرآن ان تکون هذه الدنیا آثر عنده من الأمر بالمعروف و النهی عن‌ المنکر و القول بالحق وإن من و ضر ، فانه من یمن و یضر فی هذه الدنیا فان‌ ثوابه یوم القیامة رضوان الله و الخلود فی جنانه ، فأخرجوا بناإخواننا من‌ هذه القریة الظالم أهلهاإلی بعض کور الجبال أوإلی بعض هذه المدائن‌ منکرین لهذه ابدع المضلة " [١] .
یعنی سزاوار نیست برای مردمی که به خدای رحمان ایمان دارند و مرجعشان‌ قرآن است ، اینکه دنیا را بر امر به معروف و نهی از منکر و اظهار سخن‌ حق ، مقدم بدارند ، هر چند این امور سبب ضعف و ضرر گردد . هر کسی در این دنیا ضعف و ضرری ببیند در قیامت پاداشش رضا و خشنودی حق است .
پس برادران ! بیابید از این شهر که کانون فساد و ستمگری است بیرون‌ برویم و به دامنه‌های کوهها یا بعضی از نقاط و شهرهایی که این طور نیست‌ برویم و با این بدعتهای گمراه کننده مبارزه کنیم .