انسان گاهی بدون توجه دانه‌ای از دستش می‌افتد روی زمین و در لابلای خاکها گم می شود ، کاه را از گندم جدا کرده و آن را به مصرف کاهگل می‌رساند و خیال نمی کند که دانه‌ای هم در اینجا موجود است . ولی فصل بهار می‌رسد ، گندم گمشده که به چشم نمی آمد سر از خاک بیرون می‌آورد و خود را به صورت‌ جانداری در آورده می‌گو ید من هستم ، تو خیال کردی من گم شدم ، گم شدن در کار نیست : " « یقولون یا ویلتنا ما لهذا الکتاب لا یغادر صغیره و لا کبیره‌إلا أحصیها »" [٢] وقتی که تمام اعمال خود را نوشته و ثبت شده و حاضر می‌بینند با کمال تعجب می‌گویند : این چه نوشته‌ای است که کوچک و بزرگی باقی نگذاشته مگر آنکه جمع آوری کرده است ؟ بر انسان لازم است قبل از هر چیزی حد فکری خود را از جنبه نوعی یعنی از این جنبه که حد فکر بشر چقدر است و همچنین از جنبه شخصی یعنی میزان‌ معلومات و اطلاعات شخصی خودش

[١] کنوز الحقائق ، مناوی ، باب دال . [٢] کهف ، . ٤٩