معده و لب و زبان و کام همه آب می‌گویند . اگر هم در آن حال بخوابد آن‌ را به خواب می‌بیند ، چون واقعا بدن محتاج به آب است . احتیاج روحی و معنوی انسان که جزئی از عالم خلقت است نسبت به کل جهان همین طور است‌ . روح انسان جزئی است از عالم وجود . اگر واقعا خواهش و احتیاجی در وجودش پیدا شود ، دستگاه عظیم خلقت او را مهمل نمی گذارد .
فرق است بین خواندن دعا و دعای واقعی . تا دل انسان با زبان هماهنگی‌ نداشته باشد دعای واقعی نیست . باید در دل انسان جدا و واقعا خواست و طلب پیدا شود ، حقیقتا در وجود انسان احتیاج پدید آید که :

هر چه رویید از پی محتاج رست

تا بیابد طالبی چیزی که جست

هر که جویا شد بیابد عاقبت

مایه‌اش درد است و اصل مرحمت

هر کجا دردی دوا آنجا رود

هر کجا فقری نوا آنجا رود

هر کجا مشکل جواب آنجا رود

هر کجا پستی است آب آنجا رود

آب کم جو تشنگی آور به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست

" « امن یجیب المضطرإذا دعاه و یکشف السوء »" [١] .

ایمان و اعتماد به استجابت

شرط دیگر دعا ایمان و یقین است ، ایمان به رحمت بی منتهای ذات‌ احدیت ، ایمان به اینکه از ناحیه او هیچ منعی از

[١] آیا کیست که مضطر را هنگام نیاز اجابت کند و بدی را از وی دور سازد ( او بهتر است یا این بتهای ناتوان ؟ ) ( نمل ، ٦٢ ) .