بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٦

آخر و وسط کار یکسان است ، حیات همیشه و در هر حال - چه در آغاز و چه‌ در ضمن تکامل - همیشه نفخه الهی است .
در سوره مبارکه سجده آیه‌ای است که می‌رساند همان طوری که آدم ابوالبشر با نفخه الهی به وجود آمد ، همه افراد بشر با همان امداد و همان افاضه که‌ اسمش در تفسیر قرآن نفخه است به وجود می‌آیند . می‌فرماید : " « الذی أحسن کل شی‌ء خلقه و بدأ خلق الانسان من طین ٠ ثم جعل نسله من‌ سلالة من ماء مهین ٠ ثم سواه و نفخ فیه من روحه و جعل لکم السمع و اعبصار و اعفئده قلیلا ما تشکرون »" [١] .
( خدایی که هرچه آفرید ، نیکو آفرید . آغاز خلقت انسان را از گل قرار داد ، بعد نسل او را از خلاصه و شیره کشیده آب پست قرار داده است ، سپس آن نسل را تعدیل کرد و از روح خویش در آن دمید و برای شما گوش و چشمها و دلها قرار داد . اما کم سپاسگزاری می‌کنید ) .
در آیه دیگر در سوره اعراف می‌فرماید : " « و لقد خلقناکم ثم صورناکم ثم قلنا للملائکة اسجدوا لادم »" [٢].
در اینجا می‌فرماید شما را آفریدیم ، بعد صورت بخشیدیم ، بعد امر کردیم‌ فرشتگان را برای شما خضوع کنند و فقط شیطان ابا کرد . آن کس که گفته شد برای او خضوع کنید همان است که در آیات دیگر نسبت نفخ روح را به او داده است . گذشته از اینها سایر