بیست گفتار

٦ ص

٧ ص

٨ ص

بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٧

دیدنش با چشم چون ممکن نبود

اندر آن تاریکی‌اش کف می‌بسود

آن یکی را کف به خرطوم اوفتاد

گفت او چون ناودانستش نهاد

آن یکی را دست بر گوشش رسید

آن بر او چون بادبیزن شد پدید

آن یکی را کف چو بر پایش بسود

گفت شکل پیل دیدم چون عمود

آن یکی بر پشت او بنهاد دست

گفت خود آن پیل چون تختی بد است

همچنین هر یک به جزئی چون رسید

فهم آن می‌کرد هر جا می‌تنید

از نظر گه گفتشان بد مختلف

آن یکی دالش لقب داد این الف

در کف هر کس اگر شمعی بدی

اختلاف از گفتشان بیرون شدی

آنگاه از همه اینها این طور نتیجه می‌گیرد :

چشم حس همچون کف دست است و بس

نیست کف را بر همه آن دسترس

چشم دریا دیگر است و کف دگر

کف بهل و زدیده در دریانگر