بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٤

نیست . اما نیروی دیگری در انسان هست که قادر است فرآورده‌های گوش را مورد رسیدگی قرار دهد ، روی آنها حساب کند ، خوبی و بدی و صحت و سقم و درستی و نادرستی هر یک از آنها را به دست آورد . آن قوه و نیرو ، باطن‌ و نامحسوس است نه ظاهر و محسوس ، کاری هم که صورت می‌دهد از نوع‌ کارهای محسوس نیست .
آری ، انسان با قشر و پوسته و قسمت محسوس و ظاهر جهان وجود خود ، با قشر و پوسته محسوس جهان بزرگ ارتباط پیدا می‌کند ، و با قسمت هسته و مغز نامحسوس جهان وجود خود ، با باطن و هسته و مغز و جنبه‌های نامحسوس‌ جهان بزرگ ارتباط پیدا می‌کند .
شخصی از أمیرالمؤمنین ( ع ) سؤال کرد " هل رأیت ربک ؟ " ( آیا خدای‌ خود را دیده‌ای ؟ ) . فرمود : " « لم أعبد ربا لم أره » " ( من خدایی را که ندیده‌ام بندگی نکرده‌ام ) . بعد فرمود : " « لم تره العیون بمشاهده‌ العیان و لکن رأته القلوب بحقایق الایمان » " [١] . بلی خدا دیده‌ می‌شود اما نه با چشم . چشم ابزار این کار نیست و برای این کار آفریده‌ نشده است . او را دل روشن به نور ایمان می‌بیند . دیده دل است که‌ می‌تواند او را شهود کند .