بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٣

« فی خلق السموات و اعرض ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک فقنا عذاب‌ النار »" [١] .
آن کسانی که خدا را در دل خود یاد می‌کنند ، در لب خود و مغز و هسته‌ وجودی خود با خدای عالم و مرکز و روح عالم ارتباط پیدا می‌کنند ، در همه‌ حال در یاد او هستند ، در حالی که ایستاده‌اند و در حالی که نشسته‌اند ، در حال سستی و در حال سختی ، در همه حال در نظام عالم فکر می‌کنند ، می‌رسند به آنجا که به حرکت غائی و تسخیری موجودات پی می‌برند و می‌فهمند که عبث‌ نیست ، خودشان عبث آفریده نشده‌ا ند ، قیامت و رسیدن نتیجه اعمالی در کار هست .
در جای دیگر می‌فرماید : " « فبشر عبادی ، الذین یستمعون القول فیتبعون أحسنه اولئک الذین‌ هدیهم الله و اولئک هم اولوا اعلباب »" [٢] .
یعنی نوید بده آن دسته از بندگان مرا که به سخن گوش فرا می‌دهند ، اما از میان آنچه می‌شنوند آنکه بهتر است برای عمل و پیروی انتخاب می‌کنند .
آنها هستند کسانی که خداوند آنها را رهبری کرده ، و آنها هستند صاحبان‌ لب .
سخنی که انسان می‌شنود به وسیله گوش می‌شنود . گوش یک حاسه است در بدن ما . برای گوش تفاوتی نیست که آنچه می‌شنود چه باشد ، تمیز دادن و غربال کردن شنیده‌ها کار گوش