وجود دارای مراتب شدید و ضعیف و اشد و اضعف است ، حقیقت حیات نیز همین طور است . موجودی به اندازه حظ و بهره‌ای که از وجود دارد از حقیقت‌ حیات و زندگی بهره‌مند است . زنده شدن زمین و هر موجود مرده دیگر عبارت‌ است از یافتن یک درجه عالی‌تر و کامل‌تر از حیات . مرده مطلق وجود ندارد ، مرده مطلق ، معدوم مطلق است . در عین حال ، با اینکه حقیقت حیات بر بشر مجهول است و یا غیر قابل‌ درک است ، آثار حیات و زندگی از همه چیز نمایان تر و آشکارتر است . با اینکه خود حیات و زندگی را احساس نمی کنیم یعنی خود حیات را نمی‌ بینیم ، لمس نمی کنیم ، نمی چشیم ولی آثارش را می‌بینیم و لمس می‌کنیم . آثار حیات ظاهر است و خود حیات باطن . ما از این ظاهر به وجود آن باطن‌ پی می‌بریم ، از این قشر و از این پوست به آن لب و مغز می‌رسیم .

حقایق نامحسوس

افرادی در دنیا پیدا شده‌اند که گفته‌اند ما جز به چیزهایی که مستقیما وجود آنها را احساس می‌کنیم و به وسیله یکی از حواس خود آنها را می‌یابیم‌ ایمان نداریم ، تنها چیزی قابل اعتقاد و ایمان است که مستقیما بشود آن‌ را احساس کرد ، هر چه محسوس نیست موجود نیست ، لذا می‌گوییم طبیعت‌ موجود است زیرا مستقیما قابل لمس و احساس است و ماورای طبیعت موجود نیست به دلیل آنکه قابل لمس و احساس نیست . گذشته از اینکه این منطق در حد خود ناقص است - زیرا