بعلاوه خود قرآن کریم همین محبتها را به عنوان نشانه‌های حکمت پروردگار ذکر می‌کند . مثلا در سوره روم در ردیف اینکه خلقت بشر و خواب و بعضی‌ چیزهای دیگر را از آیات و نشانه‌های حکمت و تدبیر خداوند ذکر می‌کند ، می‌فرماید : " « و من آیاته أن خلق لکم من أنفسکم أزواجا لتسکنواإلیها و جعل بینکم‌ موده و رحمةإن فی ذلک لایات لقوم یتفکرون »" [١] .
یعنی یکی از نشانه‌های پروردگار آن است که از جنس خود شما آدمیان برای‌ شما جفت و همسر آفرید و میان شما مودت و محبت ایجاد کرد ، و در این‌ حقیقت نشانه‌ها از تدبیر و تسخیر و حکمت پروردگار است برای کسانی که در این مسائل فکر کنند .
اگر محبت همسر بد می‌بود ، در این آیه به عنوان یکی از نشانه‌ها و آثار حکمت و تدابیر حکیمانه خداوند ذکر نمی‌شد .
مسلما این علاقه در طبیعت مردم نهاده شده ، و خیلی واضح است که این‌ علایق مقدمه و وسیله‌ای است برای اینکه امور جهان نظم و گردش منظم خود را داشته باشد . اگر این علایق نبود نه نسل ادامه پیدا می‌کرد و نه زندگی و تمدن پیش می‌رفت و نه کار و کسب و حرکت و جنبشی در کار بود ، بلکه‌ بشری در روی زمین باقی نمی ماند .

[١] روم ، . ٢١