این بود دو نوع تفسیری که از طرز زندگانی زاهدانه رسول خدا و علی مرتضی‌ علیهما السلام می‌توان کرد . اگر تفسیر اول صحیح می‌بود می‌بایست همه در همه زمانها خواه آنکه وسیله‌ برای عموم فراهم باشد خواه نباشد ، خواه آنکه مردم در وسعت باشند خواه‌ نباشند آن طور زندگانی کنند ، و البته سایر ائمه علیهم السلام هم در درجه‌ اول از آن طرز زندگی پیروی می‌کردند . و اما اگر تفسیر دوم صحیح است ، نه‌ ، لازم نیست همه از آن پیروی کنند ، آن طور زندگی مربوط به اوضاعی نظیر اوضاع آن زمان بوده ، در زمانهای غیر مشابه با آن زمان، پیروی لازم نیست. وقتی که به احوال و زندگی و سخنان امام صادق ( ع ) مراجعه می‌کنیم‌ می‌بینیم آن حضرت که ظاهر زندگی‌اش با پیغمبر و علی فرق دارد ، به خاطر همین نکته بوده و خود آن حضرت این نکته را به مردم زمانش درباره فلسفه‌ زهد گوشزد کرده است . اینها که عرض کردم از تعلیمات آن حضرت اقتباس شد . در زمان امام صادق ( ع ) گروهی پیدا شدند که سیرت رسول اکرم را در زهد و اعراض از دنیا به نحو اول تفسیر می‌کردند ، معتقد بودند که مسلمان‌ همیشه و در هر زمانی باید کوشش کند از نعمتهای دنیا احتراز کند . به این‌ مسلک و روش خود نام زهد می‌دادند و خودشان در آن زمان به نام " متصوفه‌ " خوانده می‌شدند . سفیان ثوری یکی از آنهاست . سفیان یکی از فقهای تسنن‌ به شمار می‌رود و در کتب فقهی اقوال و آرای او زیاد نقل می‌شود . این شخص‌ معاصر با امام صادق ( ع ) است و در خدمت آن حضرت رفت و آمد و سؤال و جواب می‌کرده .