بیست گفتار - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٣١

سرش می‌فرماید : " « إن أکرمکم عند الله أتقیکم »" [١] و امتیازات‌ مبتنی بر فضایل را به رسمیت می‌شناسد .
قرآن کریم می‌فرماید هرگز عالم و جاهل ، متقی و غیر متقی مساوی نیستند : " « أم نجعل الذین آمنوا و عملوا الصالحات کالمفسدین فی اعرض أم نجعل‌ المتقین کألفجار »" [٢] آیا ممکن است که ما اهل ایمان و اهل عمل‌ صالح را که صالح و مصلح‌اند با فساد کنندگان و خرابی کنندگان که آنچه از آنها سر می‌زند خرابی و فساد است در یک درجه و یک مرتبه قرار دهیم ؟ آیا ممکن است که ما اهل تقوا را همدوش و همدرجه شهوترانها و بندگان هوی‌ و هوس قرار بدهیم ؟ همچنین می‌فرماید : " « قل هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون‌إنما یتذکر اولوا اعلباب »" [٣] ( بگو آیا آنها که‌ عالم و دانایند با آنهایی که در حضیض جهل و نادانی به سر می‌برند مانند هم‌اند ؟ فقط خردمندان توجه دارند که مساوی نیستند ) ، یا می‌فرماید : " « فضل الله المجاهدین علی القاعدین أجرا عظیما »" [٤] ( خداوند مجاهدان‌ را بر خانه‌نشینان به اجر عظیمی برتری داده است ) . در سوره زخرف‌ می‌فرماید : " « أهم یقسمون رحمة ربک نحن قسمنا بینهم معیشتهم فی الحیوه‌ الدنیا و رفعنا بعضهم فوق بعض درجات لیتخذ بعضهم بعضا سخریا »" [٥] آیا آنها رحمت پروردگار ترا تقسیم کرده‌اند ؟ ما هستیم که مایه تعیش و استعدادهای گوناگون را در میان مردم تقسیم کرده‌ایم تا در نتیجه ، اختلاف‌ طبیعی در میان