باشند ، انفاق بر اینها را تا پایان بارداری ادامه بدهید . ممکن است‌ اینجا گفته شود که شاید این جمله تاکید یا اضافه است ، برای اینکه وقتی‌ درباره زن مطلقه در مدت عده گفتیم : " « لا تخرجوهن من بیوتهن »" و " « فانفقوا علیهن »" شامل اینجا هم می‌شود . ولی نه ، این معنایی است که‌ به اصطلاح " عموم و خصوص من وجه " است ، موردی را دربر می‌گیرد که آن‌ دربرنمی‌گرفت . مساله‌ای در فقه مطرح است و آن مساله این است که آیا همه‌ زنهای مطلقه باید تا پایان عده در خانه بمانند و حق نفقه دارند یا فقط زنهایی که طلاقشان طلاق رجعی است . عرض کردیم که فلسفه اینکه زن در این‌ مدت در خانه باشد و مرد هم بر او انفاق کند این است که امکانی برای‌ آشتی کردن در کار باشد . اما اگر امکان آشتی کردن در کار نبود ، دیگر این‌ فلسفه وجود ندارد ، مثل طلاق سوم ، چون اگر مرد زن را سه‌طلاق بدهد ، دیگر در طلاق سوم حق رجوع ندارد ، حتی بعد از انقضای عده هم حق ازدواج کردن با او را ندارد مگر اینکه با محلل مجازات بشود ، یعنی یک مرد دیگر با این‌ زن ازدواج کند ، او هم به عقد دائم ازدواج کند ، و بعد از ازدواج هم حتما با او آمیزش کند ، و الاصیغه عقد خواندن و طلاق دادن کافی نیست ، بعد اگر به میل خودش طلاق داد آنوقت شوهر اول حق دارد او را بگیرد . پس در طلاق سوم حق رجوع ندارد . بنابراین مساله اینکه آن وقت زن در آن خانه‌ بماند و انفاق بشود [ منتفی است و ] آن فلسفه از بین می‌رود . این است‌ که می‌گویند : در طلاق سوم دیگر این حقوق ساقط می‌شود . حال اگر این طلاق سوم‌ ، طلاق سومی بود که زن در آن وقت حامله بود ، مساله چگونه می‌شود ؟ اینجا برای زن حامله یک فلسفه دیگر وجود دارد که در مدت عده‌اش که همان مدت‌ حمل است باید مرد متکفل مخارجش باشد ، و آن نفس