بنابراین یکی از چیزهایی که عمل انسان را احسن می‌کند ، یعنی درجه عمل‌ را بالا می‌برد و اصوب می‌کند ، صواب [١] عمل را بیشتر می‌کند ، حقانیت‌ عمل را بیشتر می‌کند معرفت خداوند است ، و همان معرفت است که به دنبال‌ خودش هیبت و خشیت و احساس عظمت می‌آورد . درباره پیغمبر اکرم و ائمه‌ اطهار چقدر زیاد رسیده است که وقتی برای نماز آماده می‌شدند [ منقلب‌ می‌شدند . ] امام مجتبی علیه‌السلام تا می‌خواست برای وضو گرفتن آماده شود ، رنگ در چهره‌اش باقی نمی‌ماند . " یابن رسول‌الله " چرا ؟ می‌دانی به‌ حضور چه عظیمی دارم می‌روم ؟ یعنی شما انسانها اگر بخواهید به حضور یک‌ صاحب قدرتی ، صاحب سلطه‌ای ، پادشاهی بروید چطور خودتان را جمع و جور می‌کنید ، من می‌خواهم به حضور یک چنین ذاتی حاضر شوم . این ، حد و درجه‌ معرفت را نشان می‌دهد . دو رکعت نمازی که باچنین حضوری خوانده شود بیشتر است از میلیاردها نماز دیگری که دیگران بخوانند .

خلوص نیت

صدقه‌ای که انسان در راه خدا می‌دهد از نظر آن خلوص نیتش [ متفاوت‌ است . ] یک وقت کسی صدقه‌ای می‌دهد ، از مال خودش چیزی به دیگران می‌دهد ، در دل خودش هزار جور غرور هست : این من هستم که با مال خودم که از کد یمین و عرق جبین خودم به دست می‌آورم ، دارم جان مردم را نجات می‌دهم ، چنین و چنان می‌کنم . ولی یک فرد دیگر است که اساسا برای خودش کوچکترین‌ ارزشی قائل

[١] [ چون در حدیث " اصوب عملا " آمده است ، در اینجا نیز " صواب‌ " درست است نه " ثواب " . ]