را هم باز قرآن مشخص نکرده است . آنها دو تن بودند که قرآن به شدت به‌ آنها حمله می‌کند ، یعنی نشان می‌دهد آنها در وضعی بودند که علیه پیغمبر توطئه می‌کردند ، تظاهر می‌کردند ( تظاهر از ماده ظهر است ، یعنی پشت به‌ پشت یکدیگر داده علیه پیغمبر اقدام می‌کردند ) . قرآن می‌گوید : شما یا باید از این راهتان برگردید و توبه کنید ، که باید هم توبه کنید که دلهای‌ شما منحرف شده است ، و اگر نکنید خدا با قدرت الهی ، جبرئیل به قدرت‌ وحی ( حتی قدرت اصلی و قدرتهای وسط را هم ذکر می‌کند ) ، صالح‌ترین فرد مومنین و تمام فرشتگان به حمایت او هستند . قرآن آنچنان موضوع را مهم‌ گرفته است که معلوم می‌شود وضع خیلی خطرناک بوده است . در عین اینکه‌ تصریح می‌کند که اینها دو نفر بوده‌اند ، ولی نمی‌گوید آن دو زن کدام دو زن‌ بوده‌اند . آنگاه می‌گوید : آن زنی که فاش کرد و بعد پیغمبر به او اطلاع‌ داد که تو فاش کردی ، و او حیرت‌زده شد و گفت : چه کسی به تو خبر داد ؟ از کجا فهمیدی ؟ و فرمود : خدا خبر داد ، بعد پیغمبر قسمتی از راز را به‌ آن زن گفت و قسمت دیگر را کتمان کرد ، یعنی وقتی که به روی او آورد ، قسمتی از مطلب را به روی او آورد ، قسمت دیگر را کریمانه صرف‌نظر کرد ، آن کارهای زشتی که آنها کرده بودند ، کارهایی از قبیل توطئه ، قسمتی از آن کارها را پیغمبر به روی او آورد و قسمت دیگر را به روی او نیاورد ( « عرف بعضه و اعرض عن بعض ») ، به تعبیر امیرالمومنین عمل کریمانه‌ انجام داد . حال آن قسمتی که گفت چه بود و قسمتی که نگفت چه بود ، باز قرآن بیان نکرده است .