موفقیت پیدا می‌کنند بیشتر شاکر و ذاکر خدا می‌شوند ( و باید هم چنین‌ باشند ) ، یک ذره سبب غفلت آنها نمی‌شود ، ولی بعضی از مردم برعکس ، کارشان به جایی می‌رسد که واقعا این توهم برایشان پیدا می‌شود که آنچه در دنیا هست دلیل بر تقرب ما نزد خدای متعال است و اینکه خدا ما را دوست‌ دارد . دیده‌اید بعضی اشخاص می‌گویند اصلا خدا مرا دوست دارد . خیال کرده‌ که‌خدا یک کسی را [ به گزاف دوست می‌دارد ] مثل اینکه انسانی گاهی به‌ طور دلبخواهی کسی را دوست دارد و درباره او هرگونه تبعیض و بی‌عدالتی را نسبت به افراد دیگر روا می‌دارد . خدا هیچ‌کسی را جز بر قانون خودش دوست‌ نمی‌دارد . نه تنها خدا چنین است ، شما انسانهای حکیم را در نظر بگیرید ، هر انسانی به هر اندازه که از حکمت بیشتر برخوردار باشد دوست داشتنش‌ افراد و اشیا را ، از بی‌ضابطه‌بودن خارج می‌شود و تحت ضابطه درمی‌آید ، و هرچه انسانها از حکمت دورتر باشند دوستیهایشان هم بی‌منطق‌تر است .
خدای متعال که حکیم علی‌الاطلاق است ، محال است که به طور بی‌منطق انسانی‌ یا گروهی را دوست داشته باشد ، همان ادعایی که یهودیها می‌کردند : « لن تمسنا النار الا ایاما معدوده » [١] . منطقی‌ترین کارها کار خداست و منطقی‌ترین عنایتها عنایتهای خداست و منطقی‌ترین دوست داشتن‌ها دوست‌ داشتن‌های خداست .
" « ام لکم ایمان علینا بالغه الی یوم القیامه »" یا اینها برعهده‌ ما قسمهایی دارند ، ما را قسم داده‌اند و ما قبول کرده‌ایم و ما درگیر قسمی‌ هستیم که

[١] بقره / . ٨٠