" « قل أرأیتم ان اصبح ماؤکم غورا فمن یاتیکم بماء معین »" به حسب‌ ظاهر آیه ، دو مرتبه برمی‌گردد به حالت یک امر طبیعی . در جلسات پیش‌ گفتیم که هرچه در عالم طبیعت هست اینچنین نیست که لازمه ضروری باشد که‌ باید باشد و تخلفش محال است ، بلکه زمام همه امور به دست خداوند است‌ و خداوند است که هرچه بخواهد باشد هست و اگر بخواهد نباشد نیست یا حتی‌ اگر نخواهد باشد دیگر نیست . از این جهت است که انسان باید همه آنچه‌ را که در عالم هست نعمتهایی بداند که دست لطف پروردگار به او داده‌ است ، یعنی از ورای همه اسباب و مسببات ، باز باید دست لطف و عنایت‌ او را ببیند . او اگر نخواهد ، تمام این نظامها بهم می‌خورد . مثلا اگر انسان به ظاهر و اسباب ظاهر نگاه کند ، باران یک سلسله علل و اسباب‌ دارد که آمدنش تابع آن است ، خورشیدی است ، بر دریاها می‌تابد ، آب‌ دریاها بخار می‌شود ، این بخارها بالا می‌رود ، ابر به وجود می‌آید ، در اثر تغییر جو و حرارت باد به وجود می‌آید ، ابر حرکت می‌کند ، در یک جاهایی‌ بالاخره به صورت قطرات باران پایین می‌آید . این دیگر لازمه نظام جبری‌ عالم است ، غیر از این شکل دیگری اساسا تصور ندارد . ولی این‌طور نیست ، سررشته همه این علتها و اسبابها در یک جا متمرکز است ، در آنی اگر بخواهد ، همه چیز تغییر ماهیت می‌دهد :

جمله ذرات زمین و آسمان

لشکر حق‌اند گاه امتحان

آب را دیدی که در طوفان چه کرد

باد را دیدی که با عادان چه کرد