دست کسی خوانده بودم و هنوز نخوانده‌ام ، ولی از آن مصاحبه کاملا معلوم‌ بود . در این مقدمه و در چاپ این حافظ ، کوشش کرده که بگوید : حافظ یک‌ آدمی بوده درست مثل من ، همه چیزش مثل من . می‌گوید : حافظ خدا را قبول‌ نداشته ، قیامت را هم قبول نداشته ، چنین و چنان بوده است . حتی در بعضی جاها که تحریف ، تحریف معنوی می‌شده ، یعنی اگر می‌شده بگوید مقصود حافظ چیز دیگر است ، [ چنین کرده است . ] مثلا حافظ می‌گوید : " من ملک‌ بودم و فردوس برین جایم بود ( این ، نظر بسیار واضح و روشنی است که‌ می‌خواهد بگوید انسان یک حقیقتی است که عالم علوی جایگاه اوست ) آدم‌ آورد در این دیر خراب آبادم " معلوم است که داستان آدم و بهشت را دارد می‌گوید ، یعنی همان داستانی که در ادیان و مذاهب و بالخصوص در قرآن آمده است . می‌گوید : چه لزومی دارد ما بگوییم مقصودش این حرفها بوده ؟ خیر ، مقصودش این است که من دلم می‌خواهد انسان در جامعه چنین‌ زندگی کند ( اساسا به همدیگر ربطی ندارد ) ، یک انسان مورد آرزوی حافظ بوده است که در زندگی باید چنین و چنان باشد ، آن را می‌خواسته بگوید . آخر چگونه معنایش جور درمی‌آید ؟ ! یک جا می‌گوید که شعری را دیدم که آن‌ را باید تغییر داد . مثلا حافظ گفته است :

" ندای عشق تو دوشم در اندرون دادند "

با اینکه در تمام نسخه‌ها بالاتفاق همین است ، دیدم بهتر این است که‌ بگوییم :

" ندای عشق تو روزی در اندرون دادند "

چون اگر بگویم " دوشم " معنایش این است که (معنای شعر را هم نفهمیده) فقط دیشب من عاشق تو شدم قبلا نه ، این بود که من آن را " روزی " کردم. آنجا که حافظ غزلی گفته است که مربوط به قضیه یزد است (می‌گویند سفری تا یزد آمد و بلافاصله به شیراز