این آیات عاد و ثمود و فرعون می‌آید ، ولی در آخر دوباره سوره به اول‌ خودش برمی‌گردد . گفتند چگونه این سوره سوره جد شما حسین بن علی است ؟ فرمود آن آیه آخرش را ببینید ، یعنی مصداق این آیه امام حسین بود . خدا به زبان تکوین و به زبانی که مصداق ظاهر واضح این آیه او بود [ این سخن‌ را فرمود ، ] امام حسین در کربلا به این ندای الهی پاسخ می‌گفت ، یعنی از در و دیوار صدای حقیقت بلند بود : ای حسین ، ای دارای این آرامش و طمانینه الهی ، چون به مقام طمانینه الهی رسیده‌ای دیگر هیچ چیزی تو را تکان نمی‌دهد ، هیچ ناراحتی و سختی و مصیبتی ، تویی آن کسی که به آن مقام‌ رسیده‌ای که خدا به تو می‌گوید : ما تو را پسندیده‌ایم و تو ما را . تو اکنون در گروه بندگان خاص من وارد شو . حال ، حسین می‌خواهد به گروه کدام‌ بندگان وارد شود ؟ معلوم است ، در گروه افراد مثل پیامبر و علی و فاطمه‌ ، و الا در گروه بندگان بود و با یک گروه از بندگان در حال جنگ بود. اما بندگان من ، آنهایی که دیگر بنده هیچ چیزی نیستند . « و ادخلی جنتی » . اینجا که در این آیه می‌فرماید : " « راضیه مرضیه »" این سخن خداست در این آیه ، سخن خود اباعبدالله عین همین سخن است . آخرین سخن اباعبدالله‌ که از وجود مقدسش شنیدند ، یعنی مقارن با آخرین مقاومتش ، مقارن با آن‌ لحظه‌ای که دیگر مقاومتش پایان پذیرفته بود ، یعنی لحظه سقوط از مرکب ، مقارن با اینکه از مرکب به روی زمین می‌افتد ، این است ، این آهنگ از زبان مبارکش شنیده می‌شود که فرمود: « رضی بقضائک و تسلیما لامرک لامعبود سواک یا غیاث المستغیثین ». و لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم