این جهت تفاسیر اختلاف کرده‌اند که در همین دوره اوایل اسلام بوده است یا اساسا مربوط به امم گذشته است . ) این مرد ، همچنانکه داب و سنت اهل‌ خیر است ، کار می‌کرده ، زحمت می‌کشیده و محصولی به دست می‌آورده است و همیشه فقرا را در این محصول شریک می‌کرده است ، که در قرآن کریم است : « و الذین فی اموالهم حق معلوم للسائل والمحروم »[١] . این آیه در دو جای قرآن است ، در یک جا کلمه " معلوم " را دارد، در جای دیگر ندارد: « و فی اموالهم حق للسائل و المحروم » [٢] . سائلان یعنی فقرایی که‌ خودشان اظهار فقر می‌کنند ، محرومان یعنی کسانی که اظهار فقر نمی‌کنند ولی‌ فقیر هستند . قرآن در اوصاف متقین می‌فرماید : آنها که مسکینان و محرومان‌ و سائلان حقی در مال آنها دارند . نمی‌فرماید : از مال خودشان به آنها می‌دهند ، می‌گوید : آنها حقی در مال اینها دارند . در روایات وارد شده‌ است که آیا مقصود همان زکات و وجوه واجب است ؟ تصریح شده که خیر ، آن‌ حسابش علی‌حده است ، چون آن مقداری که زکات تعلق می‌گیرد مال آنها نیست‌ . در وجوه دیگر مانند خمس هم همین‌طور است ( البته در این جهت‌ اختلاف‌نظر است ، ولی در معنا می‌شود گفت مال آنها نیست . ) می‌فرماید : کسانی که در همان چیزی که ملک طلق و مال خالص شرعی آنها حساب می‌شود ، حقی برای سائلان و محرومان است .
آن مرد اهل خیر هم اینچنین مردی بود و قهرا سائلان و محرومان او را شناخته بودند . هر سال موعد برداشت محصول که می‌شد فقرا انتظار داشتند که‌ باغهای فلان کس عن قریب محصول می‌دهد ، چیزی

[١] معارج / ٢٤ و . ٢٥ [٢] ذاریات / . ١٩