قرآن می‌گوید: " « وقودها الناس و الحجاره »" انسانها و سنگها مایه‌های‌ احتراق هستند ، این سنگها یعنی انسانها ، آنجا که می‌گوید انسانها ، یعنی‌ انسانها با آن جسمشان ، انسانها با آن اعمال تجسم‌یافته‌شان ، ولی آن آتش‌ منحصر به آتش جسمانی نیست : " والحجاره " و دلهای سنگشان . " « یا ایها الذین امنوا قوا انفسکم و اهلیکم نارا وقودها الناس و الحجاره علیها ملائکه غلاظ شداد » " بر آن آتش از فرشتگان خشن و قوی‌ مسلطاند " « لایعصون الله ما امرهم »" سنت الهی و امر الهی و جریان‌ کار الهی را یک ذره تخطی نمی‌کنند ، آن ناموس الهی که باید اجرا شود بدون تخطی به وسیله آنها اجرا می‌شود ، و هر چه که در دستور خلقت و قضا و قدر الهی به آنها امر شود که اجرا شود آنها فقط مامور اجرا هستند و جز این چیزی نیست . پس این آیه به تناسبی که در آیه پیش سخنی از زنان پیغمبر بود یکمرتبه‌ خطاب به عموم مومنین کرد و آن مساله مسوولیت نهایی‌ای که انسانها در برابر خودشان و در برابر خاندانشان دارند [ مطرح کرد که ] خود را نگه‌ دارید ، خود را آنچنان بسازید که چنین عاقبتی نداشته باشید ، و خاندانتان‌ را آنچنان بسازید که [ کار آنها ] به چنین عواقبی منتهی نشود . حال ، اینکه " خاندانتان را اینچنین بسازید " این مسوولیت در چه حد است ؟ می‌گویند وقتی که این آیه نازل شد یکی از اصحاب پیغمبر را دیدند که در کنار خانه پیغمبر سخت می‌گرید . حضرت سوال کردند چرا می‌گریی ؟ گفت : یا رسول‌الله ! من تا حالا درباره خودم فکر می‌کردم ، حالا می‌بینم یک‌ مسوولیت بزرگتری دارم ، من چطور می‌توانم آنها را حفظ کنم ؟ فرمود : مسوولیت تو یک حدی دارد ، که