نداشته و یک امر زشتی بوده است باید کوشش کند رویش پوشیده شود ) برود
آن سخن را بازگو کند یعنی ایندو را دشمن یکدیگر کند . اینگونه افراد را
" نمام " میگویند .
قرآن نمیفرماید نمام ، تعبیرش این است : " « مشاء بنمیم »" مثل
اینکه در اینجا نوعی سخنچینی را که پستترین نوع آن است بیان میکند و آن
اینکه انسان حرفی را در جایی از کسی میشنود ، آنقدر به کار سخنچینی حریص
است که اینطور نیست که بعد از مدتی با آن شخص دیگر [ برخورد میکند و
آن حرف را میگوید ، بلکه ] فورا کفش و لباس میپوشد و راه میافتد که
برود این خبر را به او بدهد ، کاری ندارد غیر از اینکه همین را به او
بگوید ، یعنی برای او این کار آنقدر هدف است که هیچ کاری ندارد جز
اینکه راه بیفتد برای همین کار . این دیگر پستترین نوع سخنچینی است .
نمامی در شریعت اسلام بسیار مذموم است . سعدی خوب میگوید :
|
میان دو کس جنگ چون آتش است
|
|
سخنچین بدبخت هیزم کش است
|
عاقبت سخنچین هم که معلوم است : دعواها آخرش اصلاح میشود ، بعد که
میخواهند صلح کنند حرفهای مخفی رو میآید و به اصطلاح معروف روی دایره
میریزد ، بعد معلوم میشود اساسا چه کسی سبب این دعوا شده است .
|
کنند این و آن خوش دگر باره دل
|
|
وی اندر میان شور بخت و خجل
|
|
