در آیه پیش که فرمود : " « لاتخرجوهن من بیوتهن »" گفتیم خود این‌ کلمه اشعار دارد که زن در مدت عده که مرد متعهد و عهده‌دار سکنا و نفقه و همه چیز اوست [ باید مانند گذشته زندگی کند . ] وقتی قرآن می‌فرماید : اینها را از خانه خودشان بیرون نکنید ، مقصود این است که این خانه مال‌ اوست ، همان‌طور که قبل از طلاق در این خانه بوده است ، به همان وضع و به‌ همان حال باقی بماند ، و در این جهت دو نکته مورد نظر است . یکی اینکه‌ مرد نگوید ما حداقل وظیفه را انجام می‌دهیم ، ما مدت حدود سه ماهی که این‌ زن باید اینجا باشد وظیفه داریم جایی به او بدهیم ، می‌رویم در گوشه‌ای از همین منزل یک اتاقی به او می‌دهیم می‌گوییم همین‌جا باش ، بعد هم یک غذای‌ بخور و نمیری به او می‌دهیم ، لباس هم به قدر احتیاج به او می‌دهیم ، مثل‌ یک آدم بیگانه . قرآن می‌گوید : در مدت عده در همان حد که قبلا زندگی‌ می‌کرده است زندگی کند . این از یک جهت احترامی است به آن زن که تحقیر نشود . یک جنبه دیگر قضیه این است که اساسا این عده و سکنای در زمان‌ عده در همان جای اولی ، برای این است که وسیله‌ای باشد برای آشتی ، چون‌ گفتیم طلاق " ابغض الحلال " است ، قرآن می‌خواهد حتی‌الامکان مفارقت حاصل‌ نشود ، و یکی از امکاناتی که اسلام برای بازگشت به وجود می‌آورد ، همین‌ وضع سکونت زن در مدت عده در خانه است . و عجیب این است که با اینکه‌ زن در مدتی که مطلقه است همسر نیست ، گو اینکه بعضی از احکام زوجیت‌ باقی است ، ولی مخصوصا در روایات دارد ( در تفسیر المیزان مخصوصا این‌ حدیث را نقل کرده