است ، چون از وجودشان بیرون نیست . نزدیک و دور در مورد اشیائی گفته‌ می‌شود که جدا از وجود انسان باشد ، فاصله انسان با آن یک وقت زیاد است‌ و یک وقت کم . ولی وقتی که می‌بینند اساسا با وجود آنها یکی است ، بنابراین آن را نه تنها نزدیک می‌بینند بلکه عین نزدیکی می‌بینند . " « فلما رأوه زلفه سیئت وجوه الذین کفروا »" [ هنگامی که قیامت را نزدیک می‌بینند ] زشت می‌شود چهره آن کافران و منکران . می‌بینید انسان‌ وقتی که یک خبر فوق‌العاده ناگوار ناراحت‌کننده‌ای را که دیگر آن شکست‌ نهایی و قطعی را در آن می‌بیند می‌شنود ، مقرون به یک عصبانیت فوق‌العاده‌ ، چهره او دگرگون می‌شود ، مثلا چشمش کج می‌شود ، ابرویش حالت دیگری پیدا می‌کند . یکمرتبه می‌بینید در ظرف یک دقیقه گویی این چهره غیر از آن چهره‌ یک دقیقه قبل است . " « و قیل هذا الذی کنتم به تدعون »" می‌گویند آنچه که با مسخره می‌گفتید چه زمانی است ، پس چرا پیدا نمی‌شود ، چرا نمی‌آید ، من که نمی‌بینم ، تاریخچه‌اش را بگو ، همین است .

کافران آرزوی مرگ پیغمبر را داشتند

« قل أرأیتم ان أهلکنی الله و من معی او رحمنا فمن یجیر الکافرین من‌ عذاب ألیم » . کافران چون پیغمبر را برای خودشان مزاحم و موی دماغ‌ تشخیص می‌دادند ، یکی از حرفهایشان این بود که چه زمانی خواهد بود که ما از شر این راحت بشویم ، یعنی آرزوی مرگ پیغمبر را می‌کردند . یک‌ حادثه‌ای پیدا بشود ، یک دشمن قوی پیدا بشود ، بیاید او و همراهانش را نابود کند . چون اغلب به خدای بزرگ معتقد بودند ( به الله معتقد